Brocki (vel Brodzki) Aleksander (1784–1836), radca stanu, dyrektor jeneralny w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, ur. 4 VI w Ryglicach, w pow. tarnowskim, z ojca Wojciecha i matki Marjanny. Po ukończeniu Uniwersytetu Lwowskiego przedarł się do Księstwa Warszawskiego i wstąpił do tworzącego się pułku lekkokonnego gwardji Napoleona (1807). Podporucznikiem został 5 VI t. r., odznaczony jednocześnie krzyżem legji honor., brał potem udział w bitwach pod Medina del Rioseco, Cerignanos, St. Cruz w Hiszpanji, a następnie pod Wagram. Na kapitana awansował 13 XII 1809, order Virtuti Militari otrzymał w r. 1810. W r. 1812 ranny pod Woronowem, dostał się do niewoli rosyjskiej. Po powrocie z niewoli wstąpił do 4. p. ułanów w randze podpułkownika, spowodu jednak złego stanu zdrowia opuścił wojsko i w r. 1816 został asesorem w Delegacji Administracyjnej. Na stanowisku tem po kilku latach służby zyskał duże uznanie wiceprezesa Delegacji Kajetana Koźmiana. 1 stycznia 1822 B. przeszedł na stanowisko referendarza w Radzie Stanu, a w r. 1825 otrzymał nominację na radcę stanu i dyrektora jeneralnego, kierującego wydziałem dóbr rządowych, w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Na tem stanowisku razem z Lubeckim B. doprowadził do skutku sprzedaż 150 majątków rządowych za sumę 16 miljonów zł., oraz zaciągnięcie pożyczki na dobra rządowe w wysokości 61 milj. zł. Te dwie operacje finansowo-gospodarcze w rezultacie znacznie podniosły dochody skarbowe. Przy sprzedaży dóbr B. chciał choć częściowo załatwić palącą kwestję włościańską i złożył Lubeckiemu odpowiedni memorjał, jednak pozostało to bez skutku. Na sejmie 1830/31 r. B. z ramienia rządu referował projekt ustawy o uwłaszczeniu włościan w dobrach rządowych. W dyskusji nad projektem wykazał wielkie znawstwo zagadnienia włościańskiego, ustosunkowując się do niego wprawdzie życzliwie, ale pod kątem interesu Skarbu oraz zachowania obowiązujących kodeksów. Pozatem na tymże sejmie B. udzielał wyjaśnień w związku z kwestjonowaną sprzedażą dóbr rządowych. Jakkolwiek jeden z pierwszych złożył na potrzeby powstania ofiarę 36.000 zł. w listach zastawnych, to jednak po jego upadku jedyny z wyższych urzędników Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu pozostał w Warszawie; zresztą spowodu złego stanu zdrowia wniósł podanie o dymisję i z dn. 1 III 1832 przeszedł na emeryturę. Umarł 17 IV 1836 w Warszawie.
Arch. Skarb. Wydział Kontroli Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu XII/III B. 90; Arch. Akt Dawnych Rada Administracyjna nr 9 a i 848 oraz skorowidz uczestników powstania 1830/31; Rembowski Al., Źródła do historji pułku polskiego lekkokonnego gwardji Napoleona; Rostworowski, Diarjusz sejmu z r. 1830/31, II i V; Barzykowski, Historja powstania listop., III; Kirkor-Kiedroniowa, Włościanie i ich sprawa.
Aleksy Bachulski