Domagalski Czesław (1887–1921), oficer powstania wielkopolskiego, ur. 1 VII w Śremie, syn Bolesława i Antoniny z Adamskich. Kształcił się w gimnazjum miejskim w Śremie. Po odbyciu w l. 1908/10 służby wojskowej niem. poświęcił się zawodowi handlowemu; w l. 1911–14 był kierownikiem »Rolnika«, spółki związkowo-patronackiej. Z wybuchem wojny światowej powołany do 46. p. p., walczył zrazu na froncie zachodnim (Boismont, Longwy, Verdun), potem na froncie wschodnim (Gorlice–Przemyśl oraz nad Szczarą i jez. Narocz); dwukrotnie ciężko ranny, odznaczony był za waleczność żelaznym krzyżem II kl. W lipcu r. 1916 dostał się do niewoli ros., z której zbiegł w maju r. 1918. W wojsku niem. dosłużył się stopnia sierżanta. Po wybuchu rewolucji w Niemczech wrócił do Śremu, gdzie w grudniu r. 1918 wziął czynny udział w powstaniu. Był współorganizatorem »Batalionu Śremskiego«, jego adiutantem oraz organizatorem i dowódcą kompanii karabinów masz. Po wcieleniu batalionu do 11. p. strz. wlkp., późniejszego 69. p. p., był adiutantem pułku oraz dwukrotnie dowódcą batalionu. Wyróżnił się w walkach powstańczych pod Zbąszyniem, Łomnicą i Rawiczem. Dn. 21 I 1919 został podporucznikiem. Przebył następnie wojnę polsko-rosyjską na froncie litewsko-białoruskim; w r. 1920 uczestniczył w kontrofensywie armi rezerwowej oraz w walkach odwrotowych 1. armii, szczególnie krwawych w lipcu r. 1920. Ciężko ranny w boju o Zabłudów, po długiej chorobie zmarł z ran 15 III 1921 w Poznaniu; pochowany został w Śremie. Już na łożu śmierci awansował na porucznika.

Mater. biograf. ze stanu służby; Szczepkowski Wł., Historia Baonu Śremskiego, Ostrów b. d.; ponadto relacje kolegów.

Stefan Pomarański