Dorsz Jan (1623–1661), syn Jana, kaznodzieja ewangelicki, ur. w Pacółtowie niedaleko Dąbrówna w Prusiech Książęcych. Przybył w r. 1632 z rodzicami do Gdańska i uczęszczał do tamtejszego Gimnazjum Akademickiego, po czym na dalsze studia wyjechał do Królewca. Spędziwszy jakiś czas dla wydoskonalenia się w języku polskim w Wilnie, powrócił po śmierci ojca do Gdańska. Tutaj zamieszkiwał początkowo u swego stryja, ówczesnego kantora przy zborze Salwatora, aż powołany został niespodziewanie na rektora do Działdowa (16 IX 1643). Obowiązki rektorskie pełnił przez półtora roku, po czym powołany został na kaznodzieję do Łęgnowa; stąd przeniósł się w r. 1654 do Rudna, 1655 do Malborka, wreszcie 28 VI 1660 jako polski i niemiecki kaznodzieja do Św. Ducha w Gdańsku. Umarł na suchoty 16 VII 1661. Spoczywa w podziemiach kościoła Św. Ducha.

Praetorius E., Das evangelische Danzig, rkp. 786 w B. Miejskiej w Gdańsku.

Władysław Pniewski