Dobrodzicki Jerzy (1884–1934), generał W. P. Syn Ignacego, urzędnika, i Izabeli z Frauzów. Ur. 14 XII w Wadowicach. Kształcił się w gimnazjum wadowickim, następnie w ll. 1900–5 w lwowskiej Szkole Kadeckiej, do której wstąpił w wykonaniu uchwały tajnej organizacji uczniowskiej, by w przyszłości móc skuteczniej walczyć o niepodległość Polski. Po uzyskaniu matury wstąpił ochotniczo jako kadet do wojska austriackiego, w którym 1 V 1908 uzyskał stopień podporucznika w 20. p. p. krakowskim, przeważnie z Polaków złożonym. Jako oficer był w ścisłej łączności ze Związkiem Walki Czynnej, do którego został wciągnięty przez brata Adama, wybitnego członka Związku. Od r. 1911 był instruktorem Związku Strzeleckiego w Nowym Sączu; 1 V 1913 awansował na porucznika-dowódcę kompanii; na tym stanowisku zastał go wybuch wojny światowej. Przebył ją w tym samym pułku na froncie rosyjskim, awansując 1 IX 1915 na kapitana i dowódcę batalionu. W r. 1915 czynił daremne starania, by dostać się do I Brygady Legionów, w której jako oficer służył jego brat Adam; w grudniu r. 1916 uzyskał przydział jako instruktor do organizowanego w Królestwie Polskim wojska polskiego. Pracował w 6. p. p. w Zambrowie i Ostrowi Mazowieckiej. Wróciwszy po »kryzysie przysięgowym« w Legionach we wrześniu r. 1917 do 20. p. p., walczył na froncie włoskim. Tu nad Piavą, nawiązawszy kontakt z komendantem głównym P. O. W., płk. Śmigłym-Rydzem, rozpoczął intensywną pracę, organizacyjno-spiskową wśród Polaków służących w armii austriackiej, głównie w 12. dyw. piechoty, w ścisłej łączności z legionistami, którzy po odmowie przysięgi zostali wcieleni do pułków austriackich walczących nad Piavą. Był jednym z założycieli związku »Wolność«, stanowiącego ekspozyturę P. O. W. Będąc na froncie włoskim, organizował łączność z tworzonymi we Włoszech oddziałami polskimi. Jako politycznie podejrzany wycofany z frontu do kadry 32. p. p. w Bochni, doczekał tam rozbrojenia Austriaków, w którym wziął bardzo czynny udział. W łączności z działającym w Krakowie gen. Roją, który mianował go majorem, podjął organizację wojska polskiego w Bochni, późniejszego 2. pułku strzelców podhalańskich. Pułkiem tym dowodził do lutego r. 1919, a po jego reorganizacji objął w nim I batalion, z którym wyruszył na pole walki z Ukraińcami. Mianowany w listopadzie r. 1919 dowódcą 5. p. p. leg., przebył z nim wszystkie operacje I dywizji leg. na froncie północnym na Łotwie, potem na Ukrainie. W wojnie polsko-rosyjskiej wykazał pierwszorzędne zalety dowódcy, zwracając uwagę Naczelnego Wodza. W odwrocie spod Kijowa ciężko ranny 12 VI 1920 w bitwie pod Borodzianką, awansował za okazane męstwo na podpułkownika oraz otrzymał krzyż virtuti militari V klasy. Wróciwszy do zdrowia, pełnił funkcje dowódcy I Brygady Legionów, a od września r. 1921 dowódcy 1. p. strzelców podhalańskich w Nowym Sączu, awansując 8 VI 1922 na pułkownika. We wrześniu r. 1926 został dowódcą piechoty dywizyjnej w 18. dywizji piech., w lipcu r. 1928 pomocnikiem dowódcy okręgu korpusu nr III w Toruniu i na tym stanowisku awansował 4 I 1929 na generała brygady. W grudniu r. 1929 objął stanowisko dowódcy okręgu korpusu nr II w Lublinie, na którym pozostał do śmierci. Zmarł w Warszawie 15 XI 1934; pochowany został na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Posiadał prócz wielu bojowych odznaczeń austryjackich dwukrotny krzyż walecznych, order Polonia restituta 3. kl., złoty krzyż zasługi oraz za działalność niepodległościową w wojsku austriackim krzyż niepodległości. D. był żonaty z Zofią z Filipowiczów i miał jednego syna, Jerzego (ur. 1920).

Mat. biogr. w Kapitule Krzyża Virtuti Militari i w Komitecie Krzyża Niepodl.; Nekrologi w prasie współczesnej m. i. St. Kawczaka w »Polsce Zbrojnej« nr 318, z 18 XI 1934, tu portret w wyk. J. Heydukowskiej; Enc. Woj. II 258; Giza J., Sądeccy generałowie w służbie obcej i polskiej, Kr. 1993 s. 90; Kawczak St., Milknące echa, W. b. d.; Zarysy historii wojennej pułków 2. strzelców podhalańskich, 5. piechoty leg.

Stefan Pomarański