Rosner Julian Eugeniusz (1903–1975), lekarz dermatolog i wenerolog, profesor Akademii Medycznej w Poznaniu. Ur. 2 XI w Wadowicach, był wnukiem Antoniego (zob.), synem Feliksa i Heleny z Nowaków, bratankiem Aleksandra (zob.) i Ignacego (zob.). Ojciec R-a był przed pierwszą wojną światową sędzią w Małopolsce i radcą prawnym Min. dla Spraw Galicji w Wiedniu. Od jesieni 1920 organizował polskie sądownictwo w Poznaniu, od r. 1922 był tam prezesem Senatu Sądu Apelacyjnego, a w r. 1925 przeszedł do adwokatury.
R. w l. 1913–20 uczył się w państwowym gimnazjum humanistycznym w Wadowicach. W okresie od sierpnia do października 1920 pracował ochotniczo jako szeregowiec w Oddziale Sanitarnym 12 p.p. w szpitalu wojskowym. Następnie uczył się w gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Po zdaniu w r. 1921 matury studiował medycynę na Uniw. Pozn., 7 VII 1928 uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Od września t. r. pracował jako asystent wolontariusz w Klinice Dermatologicznej Uniw. Pozn., kierowanej przez Adama Karwowskiego, specjalizując się w chorobach skórnych i wenerycznych. Dn. 1 II 1929 został starszym asystentem, a w l. 1932–4 był sekundariuszem Oddziału Dermatologicznego Szpitala Miejskiego w Poznaniu, który należał wówczas do Kliniki Dermatologicznej Uniw. Pozn., po czym wrócił do asystentury. W okresie od października 1932 do marca 1933 przebywał na praktyce specjalistycznej w szpitalu uniwersyteckim w Wiedniu. Po śmierci A. Karwowskiego (wrzesień 1933), R. kierował Kliniką Dermatologiczną Uniw. Pozn. i prowadził wykłady do czasu objęcia kliniki przez Adama Straszyńskiego. Również w czasie jego choroby w r. akad. 1935/6 ponownie kierował kliniką i przez dwa trymestry wykładał dermatologię dla studentów IV i V roku. Od r. 1936 był adiunktem tej kliniki, a od r. 1934 miał także prywatną praktykę lekarską.
Do wybuchu wojny 1939 r. opublikował R. 6 prac, w tym cztery oparte na badaniach bakteriologiczno-serologicznych, m. in.: W sprawie grzybicy naskórnej Kaufmann-Wolf („Przegl. Dermatologiczny” T. 29: 1934 nr 3), Wyniki leczenia rzeżączki szyjki macicy przetworem „Flavadin” („Nowiny Lek.” R. 48: 1936 z. 7, wspólnie z Marią Kiedaczówną), Odczyn Chediaka w kile („Przegl. Dermatologiczny” T. 34: 1939 nr 1, wspólnie z Sylwestrem Strzyżewskim). Dalsze trzy rękopisy prac zaginęły w czasie wojny: Ulcus vulvae acutum, Odczyn wiązania dopełniacza w kile z antygenem krętkowym „Palligen” (wspólnie z S. Strzyżewskim), Ciało „P” Oriela w moczu w allergodermiach. Był w l. 1934–6 sekretarzem Polskiego Tow. Dermatologicznego (PTD), a w r. 1939 obrany prezesem Oddziału Poznańskiego. W czerwcu t. r. brał udział w ogólnopolskim Zjeździe PTD w Wilnie, na którym miał referat. Dn. 24 I 1939 został odznaczony brązowym medalem uniwersyteckim za długoletnią służbę.
Po zmobilizowaniu 26 VIII 1939 A. Straszyńskiego, R. kierował katedrą i oddziałem dermatologicznym szpitala do listopada t. r., kiedy to polscy lekarze zostali usunięci przez Niemców ze stanowisk szpitalnych. R. w początkach wojny zapełnił oddział ofiarami bombardowań oraz egzaminował ostatnich absolwentów medycyny. W grudniu 1939 został wysiedlony z Poznania do Generalnego Gubernatorstwa i całą okupację przebywał w Radomiu, gdzie pracował jako dermatolog w Ubezpieczalni Społecznej i w przychodni kolejowej, a także prowadził praktykę prywatną. W listopadzie 1940 został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu, gdzie był przesłuchiwany w związku z żydowskim pochodzeniem jego przodków sprzed trzech pokoleń, a po udowodnieniu swojej «aryjskości» został zwolniony w styczniu 1941.
R. powrócił do Poznania w marcu 1945 i rozpoczął pracę jako adiunkt katedry i zastępca kierownika Kliniki Dermatologicznej Uniw. Pozn. pełniąc tę funkcję aż do powrotu A. Straszyńskiego z Edynburga w kwietniu 1946. W tym okresie zorganizował i uruchomił od podstaw całkowicie zniszczone przez wojnę obie placówki naukowe oraz od kwietnia t. r. prowadził wykłady i ćwiczenia z dermatologii dla studentów medycyny. Jesienią 1945 zorganizował w klinice dziesięciodniowy kurs dokształcający dla lekarzy-praktyków z zakresu wenerologii. Dn. 30 VI 1947 habilitował się jako docent chorób skórnych i wenerycznych (zatwierdzony przez ministra 28 X 1947) na podstawie rozprawy pt. Leczenie chorób wenerycznych penicyliną (P. 1947, W. 1948, Wyd. 2, uzupełnione i poprawione). R. w l. 1948–9 był głównym organizatorem urządzanej Kliniki Dermatologicznej Uniw. Pozn. przy ul. Przybyszewskiego 49, gdzie powstała nowoczesna placówka z ponad stu łóżkami i pracowniami specjalistycznymi. Na stanowisku adiunkta habilitowanego pozostawał do 31 III 1952, kiedy to został niesłusznie zwolniony na skutek denuncjacji jednego z asystentów kliniki i fałszywie oskarżony o sabotaż. W okresie od 1 IV do 31 XII 1952 pracował jako rentgenoterapeuta w lecznictwie otwartym przy Klinice Dermatologicznej Akad. Med. (AM) na etacie Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 2. Od stycznia 1953 był konsultantem naukowym Wojewódzkiej Przychodni Skórno-Wenerologicznej w Poznaniu. Z dn. 1 XI 1955 ponownie został przyjęty jako adiunkt habilitowany Kliniki Dermatologicznej AM, 28 VI 1956 otrzymał tytuł profesora nadzwycz. przy Katedrze i Klinice Dermatologicznej Wydz. Lekarskiego AM, gdzie od r. 1956 do 1963 wykładał dermatologię dla studentów V roku stomatologii, a potem dla IV roku medycyny. Od 1 II 1965 do 31 I 1971 kierował Katedrą i Kliniką Dermatologiczną AM modernizując w niej pracę naukowo-dydaktyczną. Po reorganizacji AM był profesorem katedry przy Instytucie Chorób Układu Nerwowego i Narządów Zmysłów. Z dn. 30 IX 1974 przeszedł na emeryturę; nadal był jednak czynny w Klinice do śmierci. Od r. 1945 do śmierci pełnił funkcję lekarza biegłego przy Metropolitalnym Sądzie Duchownym w Poznaniu badającym chorych w sprawach o stwierdzenie nieważności małżeństwa kościelnego. Z dużym powodzeniem prowadził również prywatną praktykę lekarską.
R. był autorem lub współautorem ponad 60 publikacji. Jego prace odznaczały się zawsze bogatą dokumentacją materiału klinicznego przy wykorzystywaniu nowoczesnych technik badawczych. W okresie powojennym był jednym z pierwszych w kraju, który zajął się dziedziną terapii chorób wenerycznych przy zastosowaniu nowoczesnych środków bakteriostatycznych, co przedstawił po raz pierwszy w swojej pracy habilitacyjnej. Wykazał w niej, że we wczesnej kile penicylina jest skutecznym lekiem skracającym czas leczenia jeżeli stosuje się ją razem z tradycyjnymi związkami arsenu i bizmutu. Do tematu tego powrócił także w pracach późniejszych: Wyniki jednorazowego skojarzonego leczenia kiły wczesnej penicyliną, przetworami bizmutu i arsenobenzolu na podstawie spostrzeżeń Kliniki Dermatologicznej UP (w: „Patologia ogólna i leczenie kiły”, W. 1950 s. 157–63), Kiła późna skóry i błon śluzowych w materiale Kliniki Dermatologicznej Akademii Medycznej w Poznaniu („Polska Dermatologia i Wenerologia” T. 5: 1958, wspólnie z Wandą Taszycką), O niepowodzeniach leczenia kiły wczesnej penicyliną i innymi antybiotykami – nawroty, surowiczooporność i reinfekcja (w: „Pamiętnik VIII Konferencji Naukowej Sekcji Wenerologicznej”, P. 1970 s. 77–81). Z metod diagnostycznych stosowanych w wenerologii przeprowadził liczne analizy wartości i czułości odczynów serologicznych w różnych przypadkach kiły: Odczyn mikrokłaczkujący kardiolipinowy i odczyn „Pallida” w rozpoznawaniu kiły („Przegl. Dermatologiczny” T. 51: 1964 nr 2, wspólnie z Izabellą Hryniewiecką).
Drugą dziedziną badań R-a była dermatologia, a w jej obrębie takie zagadnienia jak m. in. nowotwory skóry i ich terapia: Naświetlania stykowe promieniami X w leczeniu nowotworów skóry („Przegl. Dermatologii i Wenerologii” T. 3: 1953 nr 3), Osiem lat rentgenoterapii nowotworów złośliwych skóry w Klinice Dermatologicznej AM w Poznaniu („Przegl. Dermatologiczny” T. 47: 1960 nr 5, wspólnie z Olgą Frezer), Maligne Hautreticulose mit aphthösen Munderscheinungen („Dermatologica” T. 133: 1966 nr 3, wspólnie ze Zdzisławem Nowakiem), Siatkowice złośliwe skóry i ich rentgenoterapia („Przegl. Dermatologiczny” T. 55: 1968 nr 4, wspólnie z O. Frezer). R. zajmował się też chorobami zawodowymi skóry u pracowników zakładów przemysłowych i przeciwdziałaniem powstawaniu tych schorzeń: O zawodowych zmianach wypryskowatych u polerowników mebli („Medycyna Pracy” R. 3: 1952 nr 1, wspólnie z Henrykiem Kopczykiem), Schorzenia zawodowe skóry u pracowników przemysłu metalowego ze szczególnym uwzględnieniem zmian wypryskowych („Pol. Tyg. Lek.” R. 12: 1957 nr 17, wspólnie z O. Frezer i Janiną Kozłowską). Opisał rzadko występujące schorzenie zapalenia skórno-mięśniowego trudne do rozpoznania o bliżej nieznanym podłożu etiologicznym: Przyczynek do rozpoznawania i leczenia Dermatomyositis („Przegl. Dermatologiczny” T. 46: 1959 nr 1, wspólnie z Ewą Orłow). R. był autorem rozdziałów w podręcznikach zbiorowych: „Terapia współczesna”, W. 1961, 1963, 1967 (Nowotwory złośliwe skóry, Rzeżączka), „Lecznictwo dermatologiczne”, W. 1967 (Sulfonamidy w dermatologii, Sulfony w dermatologii), „Choroby zawodowe skóry”, W. 1970 (Środki piorące, wspólnie z O. Frezer i S. Budner, Tworzywa sztuczne, wspólnie z I. Hryniewiecką, Przemysł metalowy, wspólnie z O. Frezer), „Podstawy dietetyki”, W. 1971 (Żywienie w chorobach skóry).
R. był doskonałym dydaktykiem, a także m. in. organizował XIII Zjazd PTD 29 VI – 1 VII 1950 i VIII Konferencję Naukową Sekcji Wenerologicznej PTD 24–25 X 1969 w Poznaniu. Wygłaszał liczne referaty na kursach szkoleniowych i zjazdach. Był członkiem Komitetu Redakcyjnego „Przeglądu Dermatologicznego”, w l. 1947–9 i 1954–6, przewodniczącym Oddziału Poznańskiego PTD, który zorganizował po przerwie wojennej i członkiem Zarządu Głównego PTD, członkiem Komisji Medycyny Doświadczalnej Poznańskiego Tow. Przyjaciół Nauk. Otrzymał trzy indywidualne nagrody naukowe II stopnia od rektora AM (1964, 1967 i 1968). R. był miłośnikiem teatru, muzyki poważnej, zabytków sztuki, folkloru i turystyki górskiej. Zmarł po dłuższej chorobie pozawałowej 17 X 1975 w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Junikowskim. Był odznaczony m. in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959), Honorową Odznaką Miasta Poznania (1965), Medalem Pamiątkowym 50-lecia Wydziału Lekarskiego w Poznaniu (1973).
W małżeństwie od 26 II 1935 z Teresą Snuszką, R. dzieci nie miał.
Akademia Medyczna w Poznaniu. Bibliografia publikacji z lat 1945–1955, P. 1958; Bibliografia publikacji naukowych Akademii Medycznej za r. 1965 do 1974, „Roczniki Akad. Med. w P.” T. 1–8: 1964/5–1974; Bibliografia zawartości poznańskich wydawnictw medycznych okresu międzywojennego 1919–1939, P. 1970 cz. I; Łoza, Czy wiesz, kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania; Polski Almanach Medyczny na r. 1956, W. 1957; Rocznik Lekarski RP, W. 1936, 1938; Spis fachowych pracowników służby zdrowia, Wyd. 2, W. 1964; Urzędowy spis lekarzy…, W. 1939; – Akademia Medyczna w Poznaniu. W 50-lecie rozwoju nauk medycznych w Poznaniu, 1920–1970, P. 1969; 25 lat Akademii Medycznej w Poznaniu 1950–1975, P. 1974; Dzieje naukowych towarzystw medycznych w Poznaniu w latach 1932–1983. Studia i materiały, Pod red. R. Meissnera, P. 1985; Hasik J., Juszczyk J., Dzieje Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego i Akademii Medycznej (1919–1979), P. 1979; Nauka w Wielkopolsce, P. 1973; Szołdrska H., Walka z kulturą polską. Uniwersytet Poznański podczas okupacji, P. 1948 s. 71–2; – Akademia Medyczna w Poznaniu. Skład osobowy i spis wykładów… 1956/7–1976/7; Kronika Akademii Medycznej w Poznaniu od 1 stycznia 1950 r. do 30 września 1957 r., P. 1959 I–II; Kronika i bibliografia dorobku naukowego Akademii Medycznej w Poznaniu 1957/8–1963/4, P. 1967; Kronika Uniw. Pozn. za l. 1927–1937; toż, za l. 1945–1954/5, P. 1958; Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im Karola Marcinkowskiego w Poznaniu za 1-sze dziesięciolecie… (1919–1929), P. 1930 s. 65; – „Gaz. Zachodnia” 1975 nr 223 s. 4; „Głos Wpol.” 1975 nr 231 s. 5, nr 232 s. 2; „Kron. M. Poznania” R. 44: 1976 nr 2 s. 121; „Przegl. Dermatologiczny” T. 61: 1974 nr 6 s. 767–70 (fot. na s. 765), T. 63: 1976 nr 6 s. 761–4 (fot.); „Roczniki Akad. Med. w P.” T. 10: 1976 s. 376–9 (fot.); „Służba Zdrowia” 1975 nr 44 s. 5; „Tyg. Powsz.” 1975 nr 48 s. 7; – AP w P.: Karta meldunkowa; Arch. AM w P.: Akta osobowe R-a, sygn. 029/4595; Arch. PAN: Zespół Minerwa; Gł. B. Lek.: Zbiory specjalne, Poznańska Izba Lekarska sygn. T. 564–341; – Informacje Metropolitalnego Sądu Duchownego w P.; – Informacje Witolda Sowińskiego z P.
Andrzej Dzięczkowski