Dorant Leon (1875–1933), robotnik, działacz społeczny, pracownik warsztatów amunicyjnych na forcie Bema, członek organizacji bojowej, sierżant pierwszej brygady Legionów. Syn Ignacego, powstańca 1863 r., i Kazimiery ze Szmidtów, ur. w Królestwie, przebywał lat kilka w Odessie, brał w l. 1901–7 czynny udział w organizacji opieki nad potrzebującymi pracy i dziećmi i należał do tajnych związków. Po manifeście konstytucyjnym z października 1905 werbował robotników do stowarzyszeń kulturalnych. Razem z Karolem Gnatowskim, Michałem Roczkiem, Janem Nowickim wygłaszał mowy na wiecach i tworzył zręby załogi robotniczej pierwszego w Rosji Domu Polskiego w Odessie. Podczas wojny światowej wstąpił do Legionów, został sierżantem pierwszej brygady, po wojnie członkiem okręgowym Związku Legionistów, odznaczony krzyżem za wierną służbę i krzyżem niepodległości z mieczami. Zmarł 1 I 1933 w szpitalu wojskowym w Warszawie.

Pamiątka otwarcia Domu Pol. w Odessie, Odessa 1906; »Kurier Poranny« 1933 (nekrolog); Własne notatki.

Jan Mioduszewski