Adam Hanuszkiewicz wspomina młodość spędzoną we Lwowie. Reżyser ożenił się w wieku 17 lat i wtedy też rozpoczął samodzielne życie. Opowiada o wojennych przeżyciach i o okrucieństwie komunizmu w Rosji.

Hanuszkiewicz wspomina swoją pierwszą wizytę w teatrze i narastającą w nim z czasem fascynację sceną. Jako aktor zadebiutował w Zemście – swoją rolą Wacława zachwycił Wandę Siemaszkową. Opowiada o intrydze, którą uknuł, żeby zatrudniono go w teatrze w Krakowie. Plan się powiódł i dzięki temu mógł współpracować z Juliuszem Osterwą, którego nazywa „magikiem”.

Oprócz talentu aktorskiego czuł w sobie żyłkę reżyserską i to właśnie tej aktywności poświęcił swoje życie zawodowe. „Reżyser musi być choreografem, kompozytorem, dyrygentem – inaczej jest koordynatorem cudzych prac” – mówi.

Hanuszkiewicz opowiada też o współpracy z różnymi artystami i teatrami, m.in. o trudnym okresie, kiedy zajął miejsce po Kazimierzu Dejmku, który stracił stanowisko dyrektora Teatru Narodowego. Tłumaczy, dlaczego zdecydował się na ten krok, choć wiele osób zarzucało mu konformizm. Z falą krytyki zetknął się również, kiedy już jako dyrektor Teatru Nowego w swoich spektaklach łamał konwencje teatru klasycznego.

Adam Hanuszkiewicz (1924–2011) – aktor i reżyser. Początkowo występował w Rzeszowie (zaczynał jako adept w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w 1945 roku), Jeleniej Górze, później w Krakowie, Warszawie i Poznaniu. Jako reżyser zadebiutował w 1951 roku w poznańskim Teatrze Polskim. Od roku 1955 roku pracował w Warszawie. Był jednym z twórców Teatru Telewizji – jego pierwszy telewizyjny spektakl to Złoty lis Jerzego Andrzejewskiego (1955). W latach 1957–1963 pełnił funkcję głównego reżysera Teatru Telewizji. 

Spektakl opublikowany na stronach ninateka.pl